An Adventurers Journal

Throwback: Elbrus -mijn eerste ontgoocheling in het alpinisme

Ik krijg een bord voorgeschoteld. “Russische specialiteit.”, voegt onze gids Eugene trots toe. Iets wat lijkt op drie grote met brokken vies uitziend vlees gevulde ravioli’s ligt op mijn bord. Maar dan zonder een tomaten- of kaassaus erbij. Erg smakelijk lijkt het me niet. “Je kan er zure room opdoen.”, vertelt Eugene en hij gooit een klak room op zijn bord. “Erg lekker.”, vertelt de Argentijn van onze groep. “Meent hij dit nu?”, betrap ik mezelf te denken. Ik snijd de in eigen kookvocht drijvende ravioli in twee en neem een klein hapje. “Russischer kan niet.”, denk ik mezelf me afvragend waarom ik niet een all-in vakantie met luxe buffet boek zoals veel anderen. 

Ik had geen verwachtingen gehad. Toch slaagde Terskol erin om me met een ontgoocheld gevoel in mijn bed te laten kruipen die nacht. Misschien had ik onbewust de vergelijking willen maken met Chamonix, maar het valleidorp in de Kaukasus kon op geen enkel vlak tippen aan het Alpendorp. “In de winter komen hier veel Russen voor hun skivakantie.”, vertelde Eugene, onze gids voor Elbrus. “De Baksan Valley is echt de trekpleister voor wintersport hier in Rusland.”, voegde hij eraan toe. Was het nu door de talloze militaire posts of gebombardeerde huizen die we onderweg van de luchthaven zijn tegengekomen, of door de kleurloze betonnen blokken die als hotels dienden in Terskol, maar ik had een vorm van medelijden met de Russische toeristen die hier hun winter doorbrachten. Misschien was de stad gezelliger in de winter, maar nu hadden we het gevoel dat we de enige toeristen waren in de hele vallei. Op rond marcherende soldaten na, zagen we amper andere toeristen en leek alles behalve ons hotel gewoon dicht.

1928

Onze eerste acclimatisatie hike was richting Terskol Peak, een viewpoint op 3000m, waar je een eerste blik op de Elbrus kon werpen. Het zou een makkelijke, zij het oninteressante, wandeling van zo’n vijf uur worden. Hét moment om de andere teamgenoten te leren kennen. Een internationale mix van Australiërs, een Argentijn, een Spanjaard en Rus en als laatste een Japanner. Als blijkt dat bijna de helft geen Engels spreekt, zakt de moed me in de schoenen. Nieuwe mensen met eenzelfde passie leren kennen is één van de pluspunten om in een georganiseerde groep een berg te beklimmen. Met mijn Russisch nog slechter dan mijn Spaans werd al gauw gebarentaal aangewend. Het bleef dan nog eens de hele dag bewolkt, waardoor we het moesten stellen met een witte schim van de oostelijke top van de Elbrus.

DSCF0946

Als we de volgende dag Terskol verlaten om ons hotel de komende dagen in te ruilen voor de ‘barakken’ op Elbrus, dromen we al van de summit day, al is die pas drie dagen later. Met kisten en dozen vol eten, koffie en thee stappen we in de kabellift die ons tot bijna bij de barakken brengt op 3500m. We sleuren het proviand mee van de kabellift tot in de snowcat die ons staat op te wachten om ons de laatste meters naar de barakken te brengen. Klimmen met een grote doos vol pasta en rijst mag dan onmogelijk zijn, ik hou er maar een vreemd gevoel aan over om meteen op 3800m afgezet te worden zonder ook maar één hoogtemeter zelf te hebben geklommen.

Bij het aankomen aan ons kamp schoten veel woorden door mijn hoofd. ‘Aangenaam’ of ‘gezellig’ was daar niet bij. Dat Elbrus gekend stond om de meest vieze toiletten had ik dan nog niet meegerekend. De kleine sanitaire hutjes omringd door sneeuw en ijs stonden op de rand van de afgrond. Met niets meer dan een opening in de vloer waar de ijzige wind doorgierde en je de bevroren menselijke uitwerpselen op de rotswand zag liggen, kon ik enkel bedenken dat waarschijnlijk niemand rustig een magazine zal lezen op dit toilet.

DSCF0908

Meest afgelegen toilet ter wereld?

Na het afleveren van de dozen aan de keuken trekken we nog onze warmste kledij aan. Ondanks de lichte sneeuwval beginnen we nog aan een eerste acclimatisatie hike naar 4100 meter. Een klim van zo’n 300 meter. Enkel uitgerust met onze trekking stokken wandelen we in een rij naar boven. De sneeuwval belemmert ons zicht op de hogere regionen van de Elbrus. Toen we bijna op ons hoogste punt van de dag waren hield Eugene abrupt halt. “Stop! We moeten meteen terug naar beneden.”, en nog voor hij een reden gaf zette hij al de eerste grote passen benedenwaarts. We volgden hem meteen de niet zo steile sneeuwhelling naar beneden. “Er is een elektrische storm hoger op de berg.”, verklaarde onze gids. Hijzelf en anderen van ons team hadden elektrische steken gevoeld op hun hoofd of hun arm. Het voelde als naalden die hun lichaam doorprikte legden ze uit. Verder klimmen zou een onverantwoord risico meebrengen en dus werd de acclimatisatie vroegtijdig afgebroken.

De volgende dag stond een tweede acclimatisatie hike op het programma. Pastuchov Rocks op een hoogte van 4700 meter zou onze bestemming zijn voor de dag. Het weer was al een pak beter dan gisteren. Enkel de wolken speelde nog verstoppertje met de top. Tussen de wolkenflarden in verschenen de grote heuvels waarop Europa’s hoogste punt lag. Het zorgde ervoor dat we onze camera’s uit onze zak haalden en vlug enkele foto’s schoten vooraleer een witte sliert ze weer verborg.

DSCF1011

De sneeuwslopen waren nooit echt steil en op enkele momenten waar ik even buiten adem was na, had ik geen last van vermoeidheid. Carlos, de Argentijn in onze groep, had meer moeite met het tempo. Hij hinkte vanaf het begin achterop en ondanks enkele pogingen van mezelf om het gat niet te groot te maken, was hij nu meer en meer afstand aan het verliezen. Met zijn iets meer dan 50 jaar was hij de oudste van de groep en dat was nu in zijn nadeel aan het spelen. De volgende dag zou hij terug naar de vallei afdalen.

Slapen vlak voor een summit bid is nooit makkelijk. Meestal zorgt de hoogte of de stress voor de klim naar boven er wel voor dat je niet of pas laat in slaap valt. En als dat je niet parten speelt, dan is het wel een snurkende teamgenoot die je wakker houdt. Deze keer had niets me tegengehouden om vroeg in slaap te vallen ondanks het feit dat we het grootste deel van onze rustdag in ons bed hadden vertoefd. Een bruusk lawaai deed me echter wakker schieten in het midden van de nacht. Het leek alsof iets onze container wou omverduwen. “Shit.”, dacht ik, zuchtend omdat ik doorhad dat er buiten een hevige storm aan de gang was. Ik voelde de bui al hangen. Met zo’n weer zouden we straks niet beginnen aan onze summit bid. Het nerveuze gewoel in de andere bedden verraadde dat ik niet de enige was die er zo over dacht.

Ik had bijna niet meer kunnen slapen tot we om vijf uur in de ochtend uit ons bed kropen en keken hoe slecht het weer effectief was. Ik trok mijn kleren aan en rende als eerste naar buiten. Niet alleen was het nog steeds even erg aan het waaien, er was ook nog eens een sneeuwstorm aan de gang die ervoor had gezorgd dat er een extra meter sneeuw in het kamp lag. Ik hield me vast en zag tussen de vallende sneeuw in twee grote lampen gericht op onze hut. De snowcat om ons naar boven te brengen stond klaar. Ik kon amper geloven dat we in dit weer zouden klimmen en was dan ook niet verbaasd toen Eugene ons meldde dat we nog niet zouden vertrekken. “We kunnen afwachten of de storm mindert.”, vertelde hij. Twee uur afwachten leerde ons dat we vandaag niet het hoogste punt van Europa zouden bereiken.

Terwijl de rest terug in hun bed was gekropen hadden Yusuke en ikzelf een sneeuwschop geleend en begonnen we de paadjes doorheen het kamp terug vrij te maken. Een hele karwei gezien de serieuze sneeuwval. Niet meer kunnen slapen was een reden waarom ik de kou trotseerde en begon te scheppen. Maar ik deed het vooral op wat frustratie kwijt te raken. “Waarom vertrokken we gisteren niet, terwijl ze fantastisch weer voorspeld hadden?” Eens iedereen wakker was, bespraken we de opties voor de volgende dag. Een nieuwe summit bid betekende opnieuw een snowcat inhuren. En dat terwijl we de vorige niet eens hadden gebruikt.. Eugene stelde voor een snowcat te huren die ons bracht tot 5100 meter. De kostprijs zou wel 1000 dollar bedragen in plaats van de gebruikelijke 500. En dat terwijl we slechts nog met zes klimmers waren, nadat Igor, de Rus in onze groep het voor gezien hield. Ik geloofde niet dat het weer morgen beter zou zijn, en was evenmin bereid om er nog een pak geld tegenaan te gooien. “Het is maffia.”, vertelde ik tegen de Australische Roman. “Alles wat ze willen is meer geld. Waar is de uitdaging als we maar 500 meter moeten klimmen om de Elbrus te bereiken?”

Crunch. Mijn crampons raakten de bevroren sneeuw terwijl de felle wind en sneeuw in mijn gezicht blies.  Tijdens mijn vorige beklimmingen had ik nog nooit last gehad van de kou. Dat was deze keer anders. “Het is zeker -30 graden.”, zei ik bij mezelf. De windstoten zorgden ervoor dat we ons telkens schrap moesten zetten gezien we al op een sneeuwhelling van dertig graden stonden. Met muziek van mijn mp3 trachtte ik mijn verstand op nul te zetten. Ik vond al gauw mijn tempo, al merkte ik al gauw dat de sneeuwflanken steiler waren dan ik ooit had geklommen. Zigzaggend volgden we een andere groep klimmers die eveneens de hevige windstoten trotseerden. Telkens de wind hevig werd bleven we stilstaan en zetten we ons schrap, zodat we ons evenwicht niet zouden verliezen. Het kostte veel energie om telkens tegen de wind in te beuken. Het tempo lag laag. Dat was te wijten aan een klimmer van de groep voor ons die moeite had om het tempo van zijn teamgenoten bij te houden. Ik hoopte dat Eugene hem zou voorbijsteken, maar dat gebeurde niet. De zon begon op te komen en ik verwachtte dat de temperatuur snel zou stijgen. Het zien van een gele bol die boven de horizon uitkomt deed  mijn motivatie weer wat stijgen. Het bleef echter even koud. Eugene stopte. Hij begon iets te zeggen in de richting van Yuseke en ikzelf, maar door de wind verstond ik hem niet. Na een korte rust waarin onduidelijk was wat de bedoeling was, vertrok hij terug naar beneden. “That’s it?”, dacht ik. Onze poging om de top te halen is voorbij. Ik draaide me om en zag dat we ondertussen slechts nog met vier klimmers waren. Juan, de Spaanse klimmer die onder meer nog in Equador was gaan klimmen was al teruggekeerd. Ontgoocheld, omdat ik nog had gehoopt om alsnog de top te bereiken en niet meer naar deze regio te moeten afreizen, zette ik mijn eerste stappen naar beneden. Ik was moe, maar als het moest dan had ik het nog volgehouden tot op de top.

Op de weg naar beneden was het panorama op de Kaukasus overweldigend en leek het ons te vertellen dat we de verkeerde beslissing maakten. Ik keek nog meermaals naar beide summits van de Elbrus, waar je de sneeuw door de wind meegesleurd zag worden. Ergens begreep ik de beslissing om terug te keren. Toch spookte het door mijn hoofd.

Terug in het kamp pakten we onze spullen in. Over een uurtje kwamen ze ons oppikken en moesten we de kabellift terug naar beneden halen. “Ben je ontgoocheld ?”, vroeg Roman me. Ik knikte. “Ach de hele week was een ontgoocheling.”, zei hij. “Ik kom niet meer terug naar Rusland. Het is allemaal maffia. Het is zelfs stom dat Elbrus de hoogste van Europa is, terwijl de hele streek geen enkele link met Europa heeft.” Hij was van oordeel dat de Mont Blanc de eigenlijke top van Europa moet zijn, en niet een berg in een vergeten uithoek die op een paar kilometer van Azië ligt. Mijn ontgoocheling werd er niet minder om. Als ik de Seven Summits wou bereiken, dan moest ik ooit naar hier terugkeren. Anderzijds was ik deels opgelucht. Het bereiken van de Elbrus door te starten op 4700 meter zou me geen voldoening hebben gebracht. Het hele gedoe het gebrek aan hutten hogerop en de daaropvolgende zaakjes voor de snowcats die klimmers dan maar een valse start naar boven geven op summit day, was niet voor mij weggelegd. “Als ik ooit nog terugkom voor de Elbrus..,” vertelde ik. “dan zet ik mijn eigen expeditie met een tent op en overwin de berg zonder hulp van snowcats.”

Advertisements

Following in the Footsteps of Famous Fictional Adventurers

Real life has quite a few adventurers, including Tomb Raider’s Lara Croft, Jurassic Park’s Dr. Alan Grant, and The Mummy’s Rick O’Connell. These fictional characters have taken film fans on many great adventures, and have along the way explored some very interesting destinations. Curiously, most of these destinations are real-life marvels, which means you can check them out for yourselves.

So, should you one day decide to follow in the footsteps of some of the most famous fictional adventurers ever, you might want to start by visiting the following places:

Isla Nublar

Image credit: Pinterest

n this 1993 Steven Spielberg film, Jurassic Park is located on the fictional Costa Rican island Isla Nublar. The island boasts steep valleys, lush vegetation, and rugged terrains, which make it an ideal destination for any adventurer. Now, if you want to explore Isla Nublar, book a trip not to Costa Rica; instead, punch a ticket to Hawaii, where the real-life Isla Nublar is located. The fictional island where Jurassic Park stood is actually the Hawaiian Island of Kauai. Movie-Locations recounts that the first views of Isla Nublar from the helicopter are the green slopes of the Na Pali Coast, whose steep valleys are inaccessible via vehicle. However, the views are accessible by an 11-mile trail from Ke’e Beach to Kalalau Valley, which will give any adventure-seeker a challenge worthy of Jurassic Park. The terrain is difficult, but the views at the top of Na Pali’s foreboding cliffs make the trek worth it.

VIDEO:


Video credit: YouTube

Angkor Wat

Image credit: Pinterest

In Lara Croft: Tomb Raider, the titular character’s (Angelina Jolie) action-packed adventures take her to many places. The most notable of which is arguably Ta Prohm in Cambodia. Located in the vast Angkor complex, Ta Prohm fully emerged from the shadows of the iconic Angkor Wat in 2001, after Croft explored the temple beneath a tree. This tree, fittingly, is now sometimes referred to as the “Tomb Raider Tree.” Croft fans themselves can explore Ta Prohm with just one temple pass for the entire Angkor Archaeological Park. The actual Tomb Raider Tree can be found at the central sanctuary, with its roots seemingly strangling yet supporting the ruins below.

VIDEO:

Video credit: YouTube

Sahara Desert

Image credit: Pinterest

Rick O’Connell’s adventure brings him and his pals to parts of the Sahara Desert, which is a destination that is at the top of most adventurers’ bucket list. And true-blue adventurers can attest that there are plenty of things to do — because you won’t be slaying mummies — in the Sahara. Trekking is a popular option, along with long camels rides. To truly embrace your Rick O’Connell, camp under the stars.

VIDEO:

Video credit: YouTube

Be Inspired

Adventure has always been part of the media, whether it is adventures in fictional places, or real world locations that fans can visit themselves. The adventure genre presented in fiction has led to an entire tourist industry of companies helping visitors follow in the footsteps of their favourite characters. Travel+Leisure listed 40 trips based on films that demonstrate the public demand for such holidays. Much of this interest is generated by how widely available people can now access their favourite genres and characters, whether it be on the silver screen, the big screen, or a mobile screen. Many of the mobile-friendly games on Slingo Slots are inspired by famous fictional adventures, including Jurassic Park and Tomb Raider. Each of the games appeal not only to the fan’s love of the story, but of their sense of adventure, which translates to a increased interest in travel. And they are continuing to inspire new generations of real-life adventurers to visit locations like Isla Nublar (Kauai) and Ta Prohm.

So, how about you? Are you inspired to go on an adventure?

Halloween is coming up

Mijn favoriete feestdag komt er weer bijna aan. En dan heb ik het niet over Kerstmis. Het hele gebeuren rond Halloween is iets waar ik ieder jaar naar uitkijk. Wellicht omdat ik wel hou van het griezelen en alles wat met geesten te maken heeft. Spijtig genoeg is het Halloween in ons land niet te vergelijken met wat je in de VS ziet.

My favorite holiday is coming up. And I’m not talking about Christmas. The whole event around Halloween is something I look forward to every year. Perhaps because I love to be horrified and everything that has to do with ghosts. Unfortunately, Halloween in our country can not be compared with what you see in the US.

Een paar jaar geleden losten we dat nog op door ons eigen Halloweenfeestje te organiseren.

A few years ago we solved that by organizing our own Halloween party.

DSC01803

 

 

 

Een andere leuke manier om Halloween door te brengen is met een Horror movie marathon. Klassiekers als Nightmare on Elm Street en Child’s Play (jarenlang een trauma aan overgehouden!) mogen niet ontbreken.  

Another fun way to spend Halloween is with a Horror movie marathon. Classics such as Nightmare on Elm Street and Child’s Play (traumatizing child hood memory here!) can not be missed.

Afbeeldingsresultaat voor scary movie marathon

Dit jaar zou ik me liever in een spookverhaal bevinden dan er eentje te bekijken. Net om die reden speel ik nog met het idee om met Halloween naar Pluckley in Engeland te reizen. Wat is daar te zien kun je je afvragen? Wel, Pluckley staat in het Guiness Book of Records als de plaats waar de meeste geesten werden waargenomen. Niet alleen in het dorp, maar ook in het nabijgelegen bos dat door de lokale bevolking de naam ‘Screaming Woods’ heeft gekregen. Een nacht doorbrengen in een tent in deze bossen lijkt me wel een leuk idee. Zouden jullie hiervan een vlog willen zien?

However this year I rather want to feature in a horror tale than see one. Just for that reason I play with the idea to travel to Pluckley in England with Halloween. What is there to see can may ask? Well, Pluckley is in the Guiness Book of Records as the place where most ghosts were observed. Not only in the village, but also in the nearby forest nicknamed as the ‘Screaming Woods’ by locals. Spending a night in a tent in these woods seems like a horrifying idea. Would you like to see a vlog of this?

Afbeeldingsresultaat voor blair witch tent

Blair Witch could turn out to be very real this year!

 

Leave No Trace: the outdoor ethics

“Take nothing but pictures, leave nothing but footprints, kill nothing but time”

When we choose to participate in the outdoors, this is because we love the beauty of nature. Whether it’s hiking in dense forests, paddling immense lakes or fast-flowing rivers and spending the evening in this natural surroundings, it’s important to have an understanding of the basic guidelines and principles of Leave No Trace.

Nature is what is given to us and should be respected. These principles will allow us to minimise our impact and conserve the integrity of the outdoors we love getting out and experiencing.

1. Plan Ahead and Prepare

  • Do your research. Depending on the trip, this can take 30 minutes up to many months.
  • Know the regulations. Do you need permits? What kind of wildlife lives in this area? Can you make a fire?
  • Check the weather.
  • Have an emergency plan. What are the hazards and what are you going to do if someone is hurt?
  • Let someone know where you are going to and when you plan to be back.

2. Travel and Camp on Durable Surfaces

The general rule here is if a trail or campsite exists – stick to it. If a trail or campsite does not exist – do your best not to create one.

  • Use existing trails and campsites
  • Stay on the trail – no cutting switchbacks!
  • Avoid fragile surfaces like vegetation and riparian zones (that’s the area near a water source).
  • Protect water sources by camping 50 meters away from water.

3. Dispose of Waste Properly

  • Simple – we want to leave places as good or better than we found them. Pack out all your trash and any you find along the way.
  • If there’s a bathroom USE IT. If not, poop 50m away from water, trails and camp and dig a hole.
  • To wash yourself or your dishes, carry water 50m away from streams or lakes and use small amounts of biodegradable soap or no soap at all.

4. Leave What you Find

This one is easy. See something you like? Take a picture and leave it where you found it.

5. Minimize Campfire Impacts

  • Use designated fire pits
  • Make sure no fire ban is in effect
  • Gather only wood from already dead and downed trees
  • Keep your fires small and in control.
  • As an alternative, use a lightweight stove to cook your food and enjoy that big beautiful sky full of stars.
  • Never leave a campfire unattended. Make sure the fire is put out completely before going to sleep.

6. Respect Wildlife

  • Observe animals from a safe distance.
  • Never feed wildlife! It is unhealthy and is brings out bad habits and negative interactions with humans.
  • Store your food and trash safely. Especially when in bear country.
  • Easy with the dogs. Keep your dog under control and don’t let them bother or chase the wildlife.

7. Be Considerate of Other Visitors

  • Everyone loves music but not everyone loves your music. Sound travels far… So if you must play music, ensure that the volume of your tunes is kept to a minimum so your neighbors can’t hear it.
  • People tend to get outside to get away from people so the more we can be out of sight and out of sound of people makes it more enjoyable for everyone.

Throwback: Monte Rosa

Het is precies een jaar geleden dat we boven op de Aguille du Midi stonden, onze blik gericht op een dominerend bergmassief, die onze eindbestemming toen markeerde: de Monte Rosa. De wit besneeuwde bergmassa had Linsay meteen veroverd. “Die berg wil ik nog beklimmen.” Wie had kunnen denken dat we precies een jaar later terug in Zermatt stonden, gewapend met stijgijzers en onze ice axe.

Donderdag 27 augustus 2015

Uitputtend. Zo kon je de afgelopen dagen het best omschrijven. Niet alleen had het slechte weer van de afgelopen dagen ons een dag gekost, maar de tocht van Zermatt naar Staffal via de Theodulpas had Linsay bijzonder veel energie gekost. Toch had ze zich kranig gehouden al die tijd. Haar eerste alpiene beklimming had ze al op zak. De Breithorn mag met zijn 4164 meter dan wel bekend staan als de makkelijkste van alle vierduizenders door zijn makkelijke bereikbaarheid, voor ons was dat niet het geval geweest. We hadden ervoor gekozen om van het Zwitserse Zermatt te hiken naar Staffal via de 3301 meter hoge Theodulpas die op de grens met Italië lag. Onderweg zouden we de top van de Breithorn meepikken, een ideale acclimatisatieklim voor wat komen zou, zo dachten we. Ons hoofddoel was immers het Monte Rosa massief beklimmen vanaf de Italiaanse zijde. Een massief met maar liefst tien toppen die hoog boven de 4000 meter reiken.

Alsof de tocht naar Staffal nog niet uitputtend genoeg was geweest, zowel mentaal als fysiek, had ik de laatste dagen voortdurend berichtjes gekregen van het agentschap die ons een gids zou aanbieden voor de Monte Rosa beklimming. Tot tweemaal toe hadden ze ons een andere berggids toegewezen die we altijd even dringend moesten contacteren. Het had onze planning bemoeilijkt, maar een keer we in Staffal aankwamen en een Italiaanse jongeman op ons afkomt, leek alles opgelost.

“Hi, I’m Matteo.”, zegt hij. Gisteravond hadden we hem nog opgebeld om onze plannen voor de komende twee dagen te bespreken. Door hevige sneeuwval op zondag- en maandagnacht zou Dufourspitze beklimmen een moeilijke optie zijn. Al zeker omdat de hoogste top van Zwitserland behoorlijk technisch is en het sowieso al een moeilijke opdracht zou worden voor Linsay die nog geen alpinisme ervaring heeft. Hij had ons dan maar voorgesteld om zes andere vierduizenders te beklimmen in het Monte Rosa massief. En dat op één dag. Met wat tegenzin en na het besef dat hem overtuigen om alsnog Dufourspitze te beklimmen niet veel zin had, hadden we toegestemd.

Vanuit Stafal namen we de kabellift richting Punta Indren (3260m) van waaruit we te voet klommen naar de Gnifetti Hut (3647m). Met kleine stukjes via ferrata op ons pad richting de hut kregen we al een voorsmaakje van wat ons morgen te wachten stond. Onze gids had immers zes pieken uitgekozen met verschillende technische niveaus, waarbij Corno nero ongetwijfeld de moeilijkste was en volgens Matteo zelf een goede voorbereiding op de Matterhorn was.

Het was niet mijn eerste overnachting in een berghut, toch blijft het me steeds verbazen welke maaltijden en welke hoeveelheden je steeds krijgt voorgeschoteld. Soepen, pasta’s en desserts… en telkens van een meer dan degelijk niveau, rekening houdende met de grote hoeveelheid aan gasten waarvoor moet worden gekookt. Gnifetti kan 176 klimmers huisvesten eens volgeboekt.

Aan tafel wachten we op de pasta die straks wordt geserveerd als Linsay me aanstaart. “Wat?”, vraag ik. “Je gezicht.”, antwoordt ze. “Er staat precies een patroon in van de zonnebrand.”, lacht ze. Telkens ik in de bergen ga klimmen blijf ik het gebruik van zonnecrème onderschatten. Ook nu had ik wel zonnebrandcrème gebruikt maar niet genoeg blijkbaar. “Ja, het is een kaart van het Monte Rosa-massief gemerkt op mijn gezicht. Zoals in Prison Break.”, repliceerde ik, lichtjes geïrriteerd omdat ik het mikpunt van spot werd terwijl de gevolgen van de zon eveneens duidelijk op haar gezicht te merken was. “Ja, en je neus is Dufourspitze zeker?”, antwoordde ze.

Vrijdag 28 augustus 2015

Crunch. De ijzeren pinnen van mijn crampons boren zich door de bevroren laag sneeuw net buiten onze hut. Ik kijk in de verte en zie enkele koplampjes van klimmers in een rij oplichten. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al kwart voor vijf is. Nog even en de zon komt op. “Met het weer moeten we alvast niet inzitten.”, vertel ik Linsay terwijl onze gids Matteo zijn klimtouw aan ons harnas bevestigt. Een bijna volle maan aan een heldere hemel doet de sneeuw glanzen en maken de Petzl die op ons hoofd staat bijna overbodig. “Let’s go.”, zegt Matteo. Zes pieken van boven de vierduizend meter staan op ons programma. Allemaal op één dag. Gelukkig hebben we na twee pieken de mogelijkheid om wat te rusten in Rifugio Margherita, zo dacht ik. Zelf voel ik me goed uitgerust, zelfs na de korte nacht. Linsay daarentegen is hoopvol, maar vreest dat zes pieken misschien wat teveel van haar zullen vragen.

Ik kijk achter me en zie de vele crevasses van de gletsjer die we net zijn overgestoken duidelijk liggen. Het blijft me verbazen hoeveel klimmers de gletsjer oversteken met hun klimtouw nog steeds in hun rugzak. In de verte zie ik het Mont Blanc massief, als een ijsblokje drijvend op de wolkenmassa die er rond hangt.

Ik pruts wat aan mijn Go Pro zodat hij op de modus staat waarmee ik kan filmen. Met de pieken van drie vierduizenders om ons heen kunnen we ons geen beter landschap voorstellen. Onbewust stap ik sneller, Linsay’s voetstappen die voor me loopt uit het oog verliezend, terwijl ik op het opnameknopje duw. Het touw tussen Linsay en ik sleept over de sneeuw en het duurt niet lang vooraleer ze met haar crampons aan het klimtouw hapert en net niet ten val wordt gebracht. Haar klimritme is ze wel kwijt. “The rope must be tight.”, roept Matteo lichtjes geïrriteerd. “You have to keep your distance to her.” Zonder tegenmorren richt ik mijn aandacht terug op Linsay’s voetstappen, mezelf nog snel verontschuldigend terwijl ze haar crampons uit het touw haalt.

De eerste top, Zumsteinspitze, zou de zwaarste worden. Het plan was immers om met de verste toppen te beginnen, daarna zouden de anderen kort daarop volgen. Met 4563 meter was het meteen ook de hoogste die we zouden beklimmen. Een knagend gevoel overmeestert me als we Dufourspitze zien, de hoogste piek van het massief en ons aanvankelijke doel van de reis. Vanaf het plateau dat naar Zumsteinspitze leidde werd mijn vermoeden duidelijk. We zouden heel dicht bij het hoogste punt zitten. Ik richt mijn blik op een steile bergtop waar we naar toe klimmen. Eens de beklimming een stuk steiler wordt, raadt Matteo aan om ons klimtouw in te korten, zodat we korter op elkaar klimmen. Een misstap kan dan snel worden gecorrigeerd. Met de ice axe in mijn rechterhand duw ik de scherpe punt telkens diep in de sneeuwhelling om me vervolgens eraan op te trekken. De eerste top is nu wel heel erg dicht. Ik beeld me in hoe euforisch Linsay zich nu moet voelen. Rechts zie ik een diepe afgrond, die tot de vallei lijkt te leiden. “Macugnagna wall.”, denk ik. Het punt waar je het meest wordt blootgesteld aan de enorme hoogte waarop je zit. Na een pittig stukje over de rotsen bereiken we onze eerste top: Zumsteinspitze. Ik pak Linsay stevig vast. “Wat een zicht”, glundert ze. Ik lach. “Fantastisch hé.”, beaam ik.

De tweede top ligt op een uurtje van de eerste. Na de afdaling van Zumsteinspitze beginnen we eigenlijk meteen aan die van Signalkuppe, de top je moet bereiken als je wil overnachten in Margherita Hut, de hoogst gelegen hut in de Alpen, meteen onze eerste rustplaats na vijf uur klimmen. Linsay bestelt enkele warme chocolademelk en een variatie aan stukjes cake. “Pff, dat laatste stuk hier was best zwaar.”, klaagt ze. Maar of ze door wil? Ja hoor!

Parrotspitze en Ludwigshöhe zijn de twee volgende bergtoppen die we bedwingen, en beiden vrij vergelijkbaar met Breithorn, die we enkele dagen terug solo hebben beklommen.

“De volgende berg is de meest technische en is een goede voorsmaakje als je ooit de Matterhorn wil beklimmen. Corno Nero. Zien jullie het zitten?”, vraagt Matteo. We knikken, waarna hij ons leidt naar een wel erg steile piek. Hoog is hij niet, maar om de rotsachtige top met een Madonnabeeld bovenop te bereiken moeten we een bijna verticale sneeuwwand beklimmen. Vol zelfvertrouwen beginnen we aan wat ongetwijfeld de meest avontuurlijke beklimming is. Met de ice axe bij iedere stap diep in de door de warmere temperaturen steeds verder zachter wordende sneeuw, te duwen  kunnen we onszelf omhoogtrekken tot we de top bereiken. “Onze vijfde.”, juichen we, al hebben we een vermoeden wat er in Matteo zijn hoofd speelt als we zijn blik zien. “Het is een warme dag vandaag. En de sneeuw begint snel zachter te worden naarmate de middag vordert.”, begint hij. “Ik maak me vooral zorgen om nog veilig beneden te geraken als de sneeuwbruggen nabij de hut  onstabiel worden.”, zucht hij. Vincent Pyramid was de laatste top van de zes die op onze planning stond. Vanuit het gezichtsveld dat we hadden op Corno Nero zag hij er allesbehalve moeilijk uit. Vergelijkbaar met Parrot en Ludwigshöhe zo vonden we. Na een kort overleg waren we het allemaal eens dat we deze laatste top best achterwege lieten om terug te keren naar de hut.

“Als jullie nog een slaapplaats zoeken voor vanavond kan ik jullie misschien wel helpen.”, begon Matteo nog een hap nemend van zijn pasta terwijl ik nog een slok nam van mijn glas wijn die hij met plezier telkens bijvulde. “Jullie kunnen in mijn appartement slapen vooraleer jullie morgen naar Milaan vertrekken.” Met een vrolijke stemming aan onze tafel die meer te maken had met de wijn dan met onze succesvolle beklimmingen gingen we akkoord met zijn voorstel. “Dempsey kan gerust avondeten maken.”, stelde Linsay voor. Ik schrok. Pasta klaarmaken voor een Italiaan? Dat kan niet goed komen…

Matteo had zelf al dat vermoeden en had het zekere voor het onzekere genomen toen we enkele uren later in Gressoney Saint Jean hem terug ontmoetten nadat hij nog een belangrijke afspraak af te werken had. In de plastic zak die hij bij de hand had, had hij een kom tomatensaus verstopt. “Van zijn moeder.”, zo verklapte hij. Een kleine zucht van opluchting ontsnapte mijn lippen. “De moeilijkste uitdaging van de dag is vermeden.”, lachte ik.

Begin volgend jaar komt mijn tweede boek uit met allerlei verhalen over mijn avonturen in de bergen. Zoals deze.  Wil je op de hoogte gehouden worden van wanneer het boek uitkomt, geef dan even een seintje

Best hiking locations in Scandinavia

If you love the outdoors, Scandinavia is the place to go. From dense forests, numerous lakes and rugged mountains to volcanic pools and glacier fields. Here are the best locations in Scandinavia for a hiking adventure.

Jotunheimen

28225236586_1c6e8c8773_b

Best hike: Bessegen ridge

Hardangervidda, Norway

hardangervidda-_tag_3

Lofoten, Norway

Reine i Lofoten

Best hike: Reinebringen

Swedish Lapland

sweden-1093281_960_720

Best hike: Kungsleden

Landmannalaugar, Iceland

15307828242_39abdc1123_b

Best hike: Laugavegur

Kangerlussuaq , Greenland

greenland___arctic_circle_trail_ii_by_hquer-d5ehljh

Best hike: Arctic Circle Trail

Skuleskogen National Park, Sweden

high_coast_28hc3b6ga_kusten29_-_by_pudelek_3

Best hike: Hoga Küsten

Fjord Norway

20180728_201955

Best hike: Trolltunga

 

 

6 Years of Adventures: our top moments

Exact zes jaar geleden beklom ik met succes de Kilimanjaro, de hoogste berg van Afrika. Het betekende de start van het avontuurlijke leven dat ik nu leid. In die zes jaar heb ik heel wat mooie ervaringen kunnen meemaken en ben ik gegroeid als persoon. Eerder deze week vertelde ik nog over de neveneffecten van het avontuurlijke leven, de gevaren en risico’s die er bij komen. Maar uiteraard heb ik ook heel wat prachtige avonturen kunnen meemaken. Hier zijn alvast mijn favoriete momenten:

Exactly six years ago I successfully climbed the Kilimanjaro, the highest mountain in Africa. It marked the start of the adventurous life that I now lead. In those six years I have been able to experience many beautiful things and it made me grow as a person. Earlier this week I told about the downsides of being an adventurer, the dangers and risks that come with it. But of course I also experienced many wonderful adventures. Here are my favorite moments:

10. Sunrise on the Roof of Africa

Waarom niet beginnen met het moment waarop het allemaal begon? Het hoogtepunt van mijn Kilimanjaro expeditie was niet het bereiken van de top. Nee, mijn hoogtepunt kwam al een uur eerder toen de zon zich boven het wolkendek hees. Tot op vandaag is dit nog steeds de mooiste zonsopgang die ik ooit heb meegemaakt. Al hielp het natuurlijk dat ik op dat moment wist dat ik de top zeker zou halen.

Why not start off with the moment it all began with. The highlight of my Kilimanjaro expedition wasn’t standing on its summit. My highlight was one hour before when the sun rose above the clouds. Up to this day, it is the most beautiful sunrise I’ve ever witnessed. Offcourse it helped that at that time I was pretty sure I would make it to the summit as well. 

P1010465

9. My first glimpse on the Matterhorn

Augustus 2014. Een jaar nadat ik faalde om de Walkers Haute Route te wandelen van Chamonix naar Zermatt, keerde ik terug naar Zwitserland om er de langeafstandstocht af te leggen met mijn vriendin. Een tocht vol hoogtepunten, al zal ik nooit die eerste blik op de Matterhorn vergeten. Vanaf dat moment wist ik meteen dat de Matterhorn beklimmen op mijn verlanglijstje zou staan.

August 2014. One year after having failed to hike the Walkers Haute Route from Chamonix to Zermatt I returned to Switzerland to complete the long-distance trekking with my girlfriend. A hike full of highlights, although I will never forget that first glimpse on the Matterhorn. From that moment I knew climbing the Matterhorn would be on my to-do list. 

DSCF1794

8. Coasteering in Wales

Er bestaat geen avontuur waar ik voor terugdeins. Maar als het gaat om springen in een wilde oceaan vanaf een tien meter hoge klif, dan denk ik toch twee keer na. Water is niet meteen mijn grootste vriend en net daarom was coasteering in Wales zo’n spannende ervaring voor me.

There is no adventure I don’t dare going on. But when it comes to jumping into a wild ocean from a ten meter high cliff, I will think twice. Water isn’t my biggest friend and that’s why coasteering in Wales was a huge experience for me. 

Coasteering

7. Survival in the Jungle

Op avontuur gaan betekent nieuw terrein verkennen. Tijdens onze trip in Belize besloten we een gids te boeken die ons alle technieken voor jungle survival kon aanleren. In een gebied waar jaguars, poema’s, slangen en dergelijke thuis zijn. Een avontuur waarvan ik hoop ooit een vervolg te kunnen aan breien.

Going on an adventure means exploring new terrain. During our trip to Belize, we decided to book a guide who can show us all the techniques for surviving in the jungle. In a place where jaguars, cougars and snakes are at home. An adventure I hope to do again in the future. 

Belize Jungle Survival

6. Ghosthunting in England

Ons meest bizarre ervaring tot dusver. Tijdens onze roadtrip door de UK, beslisten we om te gaan ghosthunten. We gingen actief op zoek in een verlaten weeshuis en spendeerden de nacht in het ‘Britain’s most haunted castle’ (lees hier het volledige verhaal). Tijdens de eerste week van november ga ik terug naar Engeland voor een nieuwe ghosthunt ervaring.

Our most bizarre experience so far. During our roadtrip in the UK, we decided to go ghosthunting. We held vigil in a abandoned orphanage and spend the night in the most haunted castle in England (read the full story here). During the first week of November, I’m going back to England for a new ghosthunting experience. 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

5. Caving in Belize

Dit kan als een verrassing overkomen in de lijst, gezien het onze eerste en enige speleologie expeditie was. Toch is het verkennen van grotten iets wat ik altijd al had willen doen, en de ervaring heeft niet ontgoocheld. Meer nog, het heeft wellicht een nieuwe passie aangewakkerd.

This might be a surprise in the list, as this was our first and sole caving expedition. However, caving was something I always wanted to do and it didn’t disappoint. I enjoyed the whole experience of Crystal Cave and it may have nourished a new passion. 

Belize Caving

4. Climb Aconcagua (6962m)

Mijn grootste verwezenlijking tot dusver! Eentje waar ik erg trots op ben en altijd al heb willen doen om mijn Seven Summits droom te verwezenlijken. Jammer genoeg werden mijn foto’s gestolen op de weg terug naar huis en heb ik nog slechts één foto als herinnering aan deze expeditie.

My biggest feat so far! Something I’m still very proud off and always wanted to do to complete my Seven Summits quest. Unfortunately, my pics got stolen on the way back home so I only have one photo left as a memory from this expedition. 

2016-01-22 10.11.09

Aconcagua

3. Climb Zumsteinspitze (4563m)

Voor we Spitsbergen bezochtten, waren de antwoorden die we gaven op de vraag wat ons mooiste avontuur was afhankelijk van wie je de vraag stelde. Mijn meest memorabele avontuur was onze week in het Monte Rosa massief in Zwitserland. Waarom? Omdat alpinisme zowat mijn grootste passie is, maar vooral omdat ik deze keer de ervaring kon delen met iemand waar ik van hield. Een van de hoogste bergen in de Alpen bedwingen met mijn vriendin stond dan ook erg lang het hoogst gerangschikt.

Before we visited Spitsbergen, the answers we gave when we were asked what was our most beautiful adventure depended on who you asked. My favorite adventure was our week in the Monte Rosa massif in Switzerland. Why? Because mountaineering is my greatest passion, but mainly because this time I could share the experience with someone I loved. Conquering one of the highest peaks in the Alps with my girlfriend was my top moment for a long time. 

DSCF3838 Zumsteinspitze summit

2. Our Polar bear encounter

Dit is ons wildste verhaal tot nog toe. Eentje dat we maar al te graag vertellen als we nieuwe mensen leren kennen. Het begon allemaal met een reeks pootafdrukken van een ijsbeer die we zagen toen we aan land water gingen zoeken. Minder dan 24 uur later zouden we oog in oog komen te staan met drie ijsberen. Een erg spannende maar tegelijk indrukwekkende ervaring. Lees ons volledige verhaal hier.

This is by far our wildest story so far. One we are always eager of telling to people we just met. It all started with the series of polar bear paw prints we encountered when getting water ashore. Less than 24 hours later, we saw three polar bears entering our camp. A thrilling and breathtaking experience at the same time. Read the full story here

Spitsbergen

1. Kayaking with beluga whales

Een reis naar Spitsbergen staat gelijk aan het spotten van heel wat wildlife. Hoewel de bedreigde ijsbeer zien in zijn natuurlijke habitat erg indrukwekkend was, is er nog één dier dat er voor ons bovenuit sprong. Tijdens onze 11-daagse kajakexpeditie in Spitsbergen zagen we verschillende keer beluga’s. Wat dit moment zo memorabel maakte was dat ze voortdurend met onze kajaks mee zwommen.

A trip to Svalbard means encountering many types of wildlife. While seeing the endangered polar bear in its natural habitat surely was impressive, there was one animal that exceeded experience. During our 11-day kayak expedition in Spitsbergen we witnessed beluga whales on several occassions. What made this our most memorable experience so far was that they swam and interacted with our kayaks! 

Welk avontuur zou jij aangaan? 

Which adventure would you want to do? 

Het Leven van een Avonturier – De Neveneffecten

Zes jaar geleden beklom ik met succes de Kilimanjaro, de hoogste berg van het Afrikaanse continent. Dit avontuur die ik vrij impulsief ben aangegaan, wakkerde mijn zin voor avontuur aan en was het begin van zes epische jaren tot nog toe.

Ik ging op avonturen waarvan ik vroeger enkel maar kon dromen. De hoogste bergtoppen ter wereld beklimmen, zeilen naar de Noordpool, ontmoetingen met bedreigde diersoorten en de verschillende uithoeken van de wereld verkennen. Zoals je weet zijn met deze avonturen heel wat heroïsche verhalen gekomen die ik de laatste jaren heb neergeschreven. 

Dus ik leef het droomleven? Dat zal ik nooit ontkennen, maar met avontuurlijke verhalen komen vaak heel wat risico’s kijken. En waar er risico is, liggen verwondingen en zelfs dood maar even om de hoek.

Die keer ik frostbite had

Elbrus, Juni 2013 – Nadat ik de Kilimanjaro en de Mont Blanc had beklommen de jaren voordien, had ik mijn zinnen gezet om de Elbrus te bedwingen, de hoogste berg in Europa. Ik reisde naar de zuidwestelijke hoek van Rusland nabij de Georgische grens en rekende een week uit om de top te bereiken. Slecht weer om de summit dag dwong ons er toe om in het basiskamp te blijven. De dag erop bleef de sneeuwstorm maar aanhouden, maar koos onze gids ervoor om toch te beginnen aan de eindbeklimming. De helft van de groep keerde terug door het barre weer, maar ik beet nog even door. Tot onze gids de expeditie beeindigde en we terug afdaalden. Ik herinner me de ijskoude omstandigheden nog alsof het gisteren was (en ik heb het nochtans nooit koud). Het vroor tot diep onder het vriespunt en de wind had ervoor gezorgd dat de sneeuw in mijn gezicht bleef kleven. Ondanks het feit dat een gezichtsmasker het grootste deel van mijn gezicht bedekte. De top van mijn neus en mijn lippen zagen zwart terwijl twee van mijn vingers gevoelloos bleven tot een maand na de expeditie!

DSCF1011

Die keer we bijna verhongerden

Finland, Juni 2016 – Mijn eerste avontuur in Scandinavië. Ondanks het feit dat ik maar weinig informatie vond over een trekking in Karelia, slaagde ik er in om een reisplanning van tien dagen op te stellen waarbij we de hele tijd in de Finse wildernis zouden vertoeven, al hikend en varend met de kano. Internet research leerde me dat er bevoorradingsmogelijkheden waren halfweg onze trekking, maar wanneer we ter plaatse waren bleek dat niet het geval. De resterende zes dagen van onze expeditie hadden we slechts een beperkte voedselvoorraad. Een paar oude sneetjes brood, twee dagen aan pasta en rijst, en bouillon. Heel veel bouillon. Terugkeren was geen optie gezien we al vier dagen reizen van de dichtstbijzijnde winkel waren. Ook onze vispogingen mislukten, maar heb je al ooit eens proberen te vissen zonder hengel of aas?

 

Die keer we bijna werden aangevallen door ijsberen

Spitsbergen, Augustus 2017 – Ons grootste avontuur tot dusver. Een solo kajakexpeditie van 11 dagen in Spitsbergen. De arctische archipel Svalbard is de thuis van zo’n 3000 ijsberen (vs 2000 mensen), een van de gevaarlijkste roofdieren op deze planeet. Gedurende onze expeditie moesten we 24/7 de wacht houden wat ervoor zorgde dat dit een erg vermoeiende expeditie werd. Om een lang verhaal kort te houden: op onze voorlaatste dag vonden we een kleine hut waar we konden slapen. Na 16 uur slaap, maakten we nog eten vooraleer we onze afwas deden aan het water. Op dat moment wandelt een moeder ijsbeer met haar twee jongen ons kamp binnen en begint ze onze zakken te doorsnuffelen die bij de hut lagen. Nadien snuisterden ze ook nog even in de hut zelf. We zagen het allemaal gebeuren op zo’n 50 meter afstand. Gelukkig is ons leven nooit echt in gevaar geweest, maar mochten we een uur langer hebben geslapen, dan waren we nog steeds in de hut geweest wanneer de ijsberen het kamp binnenvielen. Wellicht had alles dan een heel andere afloop gehad.

 Die keer we bijna kapseisden tijdens het kajakken in de fjorden van Spitsbergen

Spitsbergen, Augustus 2017 – Zelfde kajakexpeditie. Hoewel onze levens nooit in gevaar waren toen ijsberen ons kamp binnenvielen, waren ze dat wel op de laatste dag wanneer we terugkeerden naar Longyearbyen. Het weer op onze laatste dag was wat onvoorspelbaar toen we begonnen aan onze 2km lange oversteek over het Adventfjorden. We zaten halfweg toen het weer fors verslechterde en we in het midden van een storm terechtkwamen. Hoewel ikzelf aanvankelijk erin slaagde om goed door te peddelen, lukte dit niet bij Linsay. Tien dagen peddelen en met weinig slaap hadden eindelijk de tol beginnen eisen. De golven zorgden ervoor dat ze meermaals bijna kapseisde in het ijskoude water, terwijl de wind haar het fjord uitblies richting de open zee. Ik peddelde verschillende keren terug, hierbij veel risico nemend door de golven in mijn zij te laten botsen, tot ik zelf ook te vermoeid werd. Ik moest alle kracht bijzetten om zelf nog de oever te bereiken, waarna ik richting het einde van het fjord liep, hopend om Linsay nog te kunnen helpen die al tien minuten uit het zicht was verdwenen. Gelukkig was ze er nog net in geslaagd de oever te bereiken vooraleer ze helemaal in de open zee was terechtgekomen.

Spitsbergen

Die keer ik werd gebeten door een hond met hondsdolheid

Jordanië, 2018 – Mijn doel was om Jordanië volledig te voet te doorkruisen, langs de Jordan trail. 800 kilometer door woestijnlandschappen. Hoewel de hoge temperaturen meer dan genoeg uitdaging bood, had het noorden van Jordanië nog meer in petto.  Gedurende de eerste etappe van de tocht werd ik meerdere keren aangevallen door groepen honden gezien de trail doorheen nomadenkampen liep. Gelukkig had ik het geluk aan mijn zij en slaagde ik erin er veilig voorbij te geraken. Dat geluk ontbrak op de tweede dag toen een andere groep honden me achterna zat. Vanaf het eerste moment had ik al één hond in de gaten die nog agressiever leek dan de rest. Zijn eerste poging om me te bijten mislukte, maar bij de tweede poging had hij me in de enkel te pakken. ‘Hondsdolheid’ was het eerste wat in mijn gedachten schoot. Zeker gezien ik geen vaccinatie had gekregen voor mijn aankomst in Jordanië, had ik er nu zo snel mogelijk één nodig. Twee dagen terugreizen naar Amman zorgde ervoor dat het erg nipt werd gezien vaccins binnen de 48 uren moeten worden gegeven. Het was pas later dat ik er achterkwam dat hondsdolheid altijd fataal afloopt.

20180414_073144.jpg