An Adventurers Journal

Best destinations to wild camp in Europa

Many people would love to “see the whole world”, but going on a trip costs a lot of money. That is why we sought out where you can camp in the wild in Europe, and therefore for free.

Camping is fun, but wild camping is the superlative. You are completely one with nature, you go all the way back to basic. It is an unique experience for those who love nature. And here are the best places to do so.

Norway

Norway has fjords, a beautiful interior, vast forests, enchanting waterfalls and we can continue for a while. You can sleep for free in this magical world, provided you obey the rules.

For example, you are not allowed to sleep in built-up areas and you have to stand at least 150 meters from the nearest house. The latter is not that difficult.

Best place: Jotunheimen and Lofoten

DSC_0644

Sweden

The same rules apply here as in Norway: you can go wild camping anywhere, as long as you follow the Allemansratten. Nice people, those Scandinavians. If you drive through Sweden in your car or camper, you fall from one surprise to the other in terms of nature.

Sweden is perfect for a fishing holiday or walking holiday. Nice touring from lake to lake and landscape to landscape.

Best place: Lapland

DSCF1454

Scotland

In Scotland the principle of “right to roam” applies. That means that you can go wild camping anywhere in Scotland. As long as you take nothing else home with you but photos and a great experience, the Scots are fine with it. Are you planning to spend the night near a house, just ask if the owner thinks it is good. Go for the rugged Highlands, where nature is the most beautiful in all of Scotland.

Best place: the Highlands

P5081393

Finland

Here too, the so-called everyone’s right applies, the right of way. So you can go wild camping in Finland as long as you follow a few rules. For example, you may only enter a nature area on foot, by bike, by boat or on skis (not by car or motorcycle!). Furthermore, you are only allowed to camp on non-cultivated land, which means that you are not allowed to spend the night in a field and you must keep a distance of at least 150 meters from houses. Also interesting to know is that you can also pick berries and mushrooms in Finland (and in Norway and Sweden). You can therefore camp freely self-sufficient.

Best place: Patvinsuo National Park

Finland Karhunpolku

Switzerland

Overregulated Switzerland is an exception in this list. You are not allowed to camp in the country unless you are above 2,000 meters. But that immediately makes it an unique experience.

This means hiking through the mountains and sleeping above the tree line, which is used as a wild camping line. Please note that you can only sleep in one location for a maximum of one night. A nice route to walk is the Walkers Haute Route from Chamonix to Zermatt.

Best place: Schwarzsee

DSC01693

Iceland

Iceland is the mecca for lovers of rugged, volcanic nature. When you get there, it feels like you are walking the world the way it looked a billion years ago.

As a traveler you can set up a tent in uninhabited areas, so almost everywhere. You are not allowed to camp in national parks and leave the road with your car. We recommend avoiding the touristic Golden Circle and really exploring the wilderness.

Best place: the northeast

Wild camping in the Baltic States

This is not the end of wild camping in Europe, because Estonia, Latvia and Lithuania are also full of possibilities. Both wild camping and bivouacing are allowed here outside of private grounds and protected nature areas and provided you treat nature wisely. In addition to wild camping, there are also enough natural camping places in all three countries where you can camp for free and all basic facilities are available.

If you decide to go wild camping in Europe, make sure you follow the Leave no Trace principles.

 

 

Advertisements

De Matterhorn – not the only horn that matters

Het is niet dat ik de Matterhorn nog nooit had gezien. Vijf jaar geleden wandelde ik nog de Walkers Haute Route van Chamonix naar Zermatt en een jaar later klommen Linsay en ik nog enkele pieken in het nabijgelegen Monte Rosa massief. Telkens was de Matterhorn dominant aanwezig in de achtergrond. Toch krimpte mijn maag ineen toen de Glacier Express trein zijn laatste bocht maakte en de Matterhorn na drie en een half jaar terug voor me opdoemde.

Dat is wat de Matterhorn dan ook met je doet. Zijn piramidevorm die eindigt in een scherpe punt is de reden waarom hij door velen als de perfecte berg wordt omschreven. Gezien de top van de Matterhorn deze keer het doel van mijn reis naar Zermatt was, is het niet onlogisch dat een angstig gevoel me overviel.

Winter. Solo.

De Matterhorn is altijd een flinke uitdaging voor iedere bergbeklimmer. Dat mijn ambitie was om hem solo te beklimmen in de winter maakte dat er niet makkelijker op. Hoewel het de eerste dag van de lente was en de zon scheen met een helderblauwe hemel was Zermatt nog in winterstemming. De straten waren dan ook overrompeld met skiërs die zich begaven naar de dichtste skilift.

In de zomer is de tocht naar Hörnlihut een uitdagende wandeling, maar wat dezelfde route zou brengen in deze periode van het jaar was afwachten. Mijn vrees was een dikke pak sneeuw waar ik moeilijk doorheen zou geraken. Vreemd genoeg was dat mijn grootste zorg voor de beklimming. Vooral omdat ik geen zin had om de dure kabellift naar Schwarzsee te nemen. Gelukkig bleek al snel dat er enkele paden sneeuwvrij waren richting het hoogste kabelstation.

Hörnliroute

De eerste 900 hoogtemeters vanuit Zermatt gingen vlotter dan verwacht. Alleen bleken in de buurt van Schwarzsee geen wandelpaden meer te zijn. Tijd om het klimmateriaal aan te trekken dus. Gezien de dikke pakken sneeuw koos ik ervoor om zoveel mogelijk hoogtemeters te maken via de skipistes. Deze verliet ik pas wanneer ik vanaf het skistation bordjes zag richting de Hörnlihut, de berghut waar de beklimmingen via de Hörnliridge op de Matterhorn beginnen.

Buiten het seizoen is deze hut gesloten, behalve een shelter voor klimmers die de berg in de winter willen aanpakken. Geen wandelaars dus, en helemaal niet zo onlogisch gezien de tocht naar de hut de naam wandeling niet waard is in deze omstandigheden. Een dikke pak sneeuw verbergt de trail en zorgt dat de alpiene beklimming reeds hier start.

Self arrest

Klauteren over de steile rotsen en onstabiele sneeuwvelden overbruggen. Zo was de trail naar de Hörnlihut het best te omschrijven. Op zich was ik opgelucht dat er sneeuw lag over de rotsen, gezien dit alles net iets stabieler maakt dan de losliggende stenen. Alleen hadden de warme temperaturen van de laatste dagen ervoor gezorgd dat heel wat sneeuwvelden onstabiel waren. Niet zelden zonk mijn been tot kniehoogte in de sneeuw. Dat het voortdurend oppassen was werd later die namiddag nog duidelijk.

Ik kijk naar mijn linkervoet en merk dat mijn crampon verdwenen is. Ik kijk achter me en zie niets liggen. Mijn blik speurt rond tot ik hem zie liggen, zo’n vijftien meter lager op een steile sneeuwhelling. Beseffend dat ik mijn crampon nog echt nodig zou hebben tijdens dit avontuur, besluit ik voorzichtig af te dalen. Bij de eerste stap gaat het al mis en glijd ik de dieperik in. In een momentum van slechts een seconde schrik ik van de snelheid die ik al snel maak naar beneden. Anderzijds behoud ik mijn kalmte en gebruik ik mijn ice axe om af te remmen. Ik duw deze in de sneeuw en leun er met mijn volledige gewicht op. Uiteindelijk zo’n tien meter lager kom ik tot stilstand. Ik zie mijn crampon nog iets lager liggen en besluit gecontroleerd me op dezelfde manier te laten afzakken.

Schrik voor een slechte afloop is er nooit geweest. Toch niet op dat moment. Het is pas als ik terug naar boven ben geklommen dat het me opvalt hoe diep en steil de sneeuwhelling wel is. Zo’n honderd meter lager zie ik enkel rotsen boven de sneeuw uitsteken en overvalt het me dat het wel eens slechter had kunnen aflopen.

DSCF2734.JPG

Hörnlihut, 3260 meter

De beklimming naar de Hörnlihut bleek uiteindelijk meer tijd te kosten dan verwacht. Enerzijds hadden de ruim 1600 hoogtemeters fysiek zijn tol geëist op mijn lichaam, anderzijds was de route erg zwaar in deze omstandigheden. Het was dan ook net na donker dat ik uitgeput aan de hut aankwam. Nadat ik uren aan een stuk hachelijke situaties tot een goed einde had weten te brengen.

Wanneer ik de deur van de slaapruimte van de hut open, hoor ik een luid gekuch. Een andere klimmer ligt in het donker in zijn bed. Een oudere Slowaakse man zo blijkt. Zijn vrienden zijn onderweg naar de Solvay hut, op zo’n 4000 meter. De taalbarriere en het feit dat ik volledig op ben zorgde ervoor dat ook ik een half uur later in dromenland lag.

Tough call

Verder klimmen of niet. Dat was het dilemma waar ik de volgende ochtend mee zat. De vermoeidheid zat zwaar in mijn benen en kon ik wel wat extra rust gebruiken en daarnaast bleek de route naar de berghut geen goed voorteken voor de rest van de beklimming. De pakken sneeuw op de route waren van zo’n slechte kwaliteit dat ik meer dan eens er diep in zakte, en erger nog: geen goed houvast had. Dat was al een paar keer maar net goedgekomen, maar vanaf nu zou de route nog een pak steiler worden, waardoor een foutje fatale gevolgen zou hebben.

Om mijn benen te strekken besluit ik het vervolg van de route even te verkennen. Na zo’n tien minuten kom ik aan het eerste technische stuk van de Matterhorn. Een loodrechte muur die zo’n zeven meter stijgt. Ondanks de aanwezigheid van staalkabels zou mijn zware rugzak en de aanwezigheid van losliggende sneeuw dit niet makkelijk maken. Hier is mijn beslissing om solo te klimmen pas echt in mijn nadeel. Een valpartij zou niet alleen pijnlijk zijn, maar wellicht ook fataal. Zeker hoger op de berg.

DSCF2739.JPG

De vrees die ik altijd had wat de Matterhorn betreft werd werkelijkheid. Naar boven klimmen zou me wel lukken. Alleen is de steile afdaling een grote hindernis die ik mezelf niet foutloos zie ondernemen. Niet erg als je aan iemand bent verbonden met een klimtouw, maar nu…

Aan een zijden draadje…

De motivatie om net nu de Matterhorn te beklimmen is een erg persoonlijke. Een moeilijke periode heeft ervoor gezorgd dat ik mijn grenzen wou verleggen.. tot het uiterste. Even dansen op de koord tussen leven en dood zeg maar terwijl ik mijn grootste passie uitoefen. De hele ochtend keek ik naar de top van de Matterhorn en de weg er naar toe. Het bizarre is dat ik niet dezelfde honger had om naar boven te gaan als tijdens mijn andere klimexpedities. Voor een keer zag ik de top van de Matterhorn halen niet als prioriteit. Integendeel. De afzondering van de buitenwereld zorgde ervoor dat ik besefte wat echt belangrijk was. En dat lag op dit moment in mijn leven niet boven op de Matterhorn.

De terugkeer van de drie Slowaken bevestigde wat er zat aan te komen. ‘How is the route?’, vroeg ik hen. In gebarentaal maakten ze duidelijk dat de sneeuw erg slecht was. Op heel wat plaatsen zak je er tot aan je heup in. ‘Dangerous.’, weten ze er nog uit te brengen, ondanks het feit dat ze zelf wel de top hebben gehaald. Gezien ik voel dat ik fysiek en mentaal niet sterk genoeg sta, besluit ik de volgende ochtend terug te keren.

De afdaling naar Zermatt zou er nog een worden vol gevaar. Het grootste wellicht in het eerste stuk. Een steile sneeuwhelling die me twee dagen geleden nog heel wat moeite kostte, blijkt nog in veel slechtere staat te zijn. Ik probeer dezelfde stappen te zetten die ik twee dagen geleden nog zette, maar halfweg het sneeuwveld blijkt dit niet de juiste keuze. Ik duw mijn ice axe in de sneeuw tot hij erg vast zit. Wanneer dit het geval is schop ik hard in de sneeuwhelling tot de voorste punten van mijn crampons me genoeg steun geven om niet de dieperik in te vallen. Met de twee keer twee metalen punten van mijn crampons en mijn ice axe ben ik vastgehecht aan de steile bergwand. Wanneer ik met mijn rechtervoet opnieuw zoek naar een volgende positie, zakt deze voortdurend weg. De sneeuw is te zacht om voldoende steun te bieden aan mijn volle gewicht. Het spoor loopt dood. Ik kijk even naar beneden waar honderden meters diepte naar me loert en probeer rustig te blijven. Mijn ademhaling gaat even te keer, maar na enkele tellen herwin ik mijn rust. ‘De enige weg is omhoog.’, denk ik bij mezelf terwijl ik kijk naar enkele rotsen zo’n twee meter boven me, die me wat extra houvast zou bieden. Ik haal mijn ice axe uit de diepe sneeuw en zoek naar een positie iets hogerop. Ik duw hem met volle kracht in de sneeuw, maar het is zoeken naar een stevige pak sneeuw. Telkens vallen pakken sneeuw naar beneden waardoor mijn ice axe loskomt. Tot overmaat van ramp voel ik hetzelfde gebeuren aan mijn linkervoet. Mijn crampons verliezen grip door de sneeuw die lost. Ik sta nu nog maar met twee metalen pinnen van mijn rechtervoet vast aan de rechterwand. In een korte paniek zoek ik zowel met mijn voet als met mijn ice axe naar extra stevige plaatsen. Die paniek wordt nog groter wanneer ik voel dat ook mijn rechtervoet aan stabiliteit verliest. Ik duw mijn blote vingers diep in het ijs, tot bloedens toe, in de hoop op die manier een ankerpunt te vinden. Als ik in de kortste tellen geen ankerpunt vindt zal mijn gewicht ervoor zorgen dat de sneeuw onder mij naar beneden valt… met mij erbij. Even schiet door mijn hoofd dat dit wel eens mijn einde zou kunnen zijn.

DSCF2741

Wat wel eens mijn laatste ‘afdaling’ kon geweest zijn

Gelukkig is mijn volgende poging met de ice axe net de goede. Ik slaag erin mijn volle gewicht te laten hangen aan de ice axe, en probeer met die tijd terug ankerpunten te vinden voor mijn voeten. Met mijn ene voet duw ik me af zodat ik met een klein sprongetje net tot bij de rotsen boven me kan. Ik klamp me met beide handen vast aan de rots als ik de sneeuw onder mijn voeten opnieuw voel verdwijnen. Ik klauter stuntelig tot op de rots en val uitgeteld neer. Hier hing mijn leven echt aan een zijden draadje.

Het zou niet de laatste hachelijke situatie worden van die afdaling, maar wel de ergste. Als ik veilig en wel de hoogste skipistes bereik, besef ik dat terugkeren van de Matterhorn de enige veilige en verstandige keuze was.

En de Matterhorn? Die zal nog even moeten wachten om door mij bedwongen te worden.

DSCF2735

Hörnli Ridge

 

 

 

It’s time for the Matterhorn

Begin december postte ik op deze blog een post over mijn ambitie om de Matterhorn solo te beklimmen. Het doel was om dit te doen in de week tussen kerst en nieuwjaar. In Carcassonne, Frankrijk veranderde mijn plan echter en keerde ik terug naar België met mijn Volkswagen busje.

Ik hoopte hiermee mijn leven terug op orde te krijgen en mijn relatie te herstellen. Het ene lukte, het andere niet.

Mentaal en fysiek afzien

Ik zou liegen als ik zou beweren dat dit laatste niets te maken heeft met de reden waarom ik nu wel plots terug richting de Matterhorn trek. De laatste maanden zijn mentaal vrij zwaar geweest – nog – en dus heb ik dringend nood aan iets wat me fysiek tot het uiterste zal doen gaan.

Een paar dagen geleden checkte ik dus het weerbericht voor de omgeving van de Matterhorn, en wat blijkt? Ideale omstandigheden!

matterhorn weather

Komende dagen

Morgen trek ik met de bus naar Zwitserland om er donderdagochtend te beginnen aan de beklimming van de Matterhorn. Gezien de nog winterse omstandigheden op de berg zelf, plan ik om pas zaterdag de top te bereiken.

 

 

 

7 tips to make you an enthusiastic hiker

Sometimes it is difficult to inspire yourself and to motivate you to go for a hike. In fact, it is more tempting not to do anything at the weekend or just to relax after a long day of work. But close that door behind you and hit the tracks. You will see that you come home reborn. How do you start your first hike? We are happy to lend a hand by listing a number of tips for you!

Plan

Preparation is the key to an effective use of time. There is nothing wrong with going out spontaneously, but not planning often mean delays. And everyone knows what will happen … Therefore, plan your walking tour at least one day in advance (preferably earlier). Make a note of it on the calendar or in the agenda and look at it every day. You will notice that you are looking forward to the moment.

Set yourself a challenge

For most, it is easier to do something if there is a goal in mind. Are you also such a person? Then set yourself a goal. For example, by making an appointment with yourself that you will go for a nice walk at least 1 day a week. Or, if you like a little more challenge, that you are going to make a long-distance trek later this year.

Go with a group

Although solo walks can be wonderful, it may be easier to go walking with a group. You have the distraction of a chat along the way with friends or acquaintances. You motivate each other when things get a bit harder and enjoy the beautiful surroundings together. This certainly produces positive energy. Something for you? Numerous walking groups can be found on the internet.

Investigate and get excited

Grab your iPad and be inspired by photos of amazing walks on Facebook, Flickr or another social medium! Do some research and choose the paths that you have always wanted to walk. Need more inspiration? Check our list of best beginner hikes.

Reward yourself

It is scientifically proven that rewarding yourself is a way to motivate yourself. Rewards while walking can be very good, for example, by taking that delicious snack out of your backpack and eating it while you enjoy the moment. Are you more of the rigorous, reward yourself after so many walking miles with new walking shoes that you can use for future walking challenges.

Take photos

When you go hiking you often get to see fantastic landscapes. Not to mention the possible wildlife that you may encounter. Capture these experiences as it will remind you where you were when you took that photo. How nice it was. And what you have to do to regain this feeling … walking!

Record the walk

In addition to the photos, you can also record your adventure in writing. It is an even nicer way to describe the feeling you had while walking. Briefly describe the route, the weather, the sights and perhaps tips for the next walk. Chances are, if you read your story back later, that you relive the feeling and thereby convince yourself that it is time to put on the hiking boots again and to go into the wide world!

Protected: 100 redenen

This content is password protected. To view it please enter your password below:

What not to miss during a sailing trip in Dubai

Dubai is the most populated city in the Arab Emirates. Their innovative large building projects and sports events make it an increasingly popular destination. You probably know it mainly from its skyscrapers and tall buildings but did you know that Dubai is also equal to sailing adventures? A yacht rental in Dubai can help you with this. 

Discover Dubai in a whole different way. Sailing along the Dubai coastline gives you a different perspective on the most popular attractions of the city, such as the Burj al Arab, Palm Jumeirah island with Atlantis the Palm and the skyline of the Dubai Marina.

When you are on a sailing holiday in Dubai, there are few things not to miss.

Burj Khalifa

A visit to Dubai is not complete without a visit to the highest tower in the world. Burj Khalifa is very present in the city skyline as it reaches 828 meters high. You can take the lift to the observation deck on the 124th floor. From here you have a 360 degrees view over Dubai.

dubai-2057583_640

 

The Walk & The Beach

The best beach in Dubai is located at the Dubai Marina. Along the beach you will find plenty of restaurants, cafes and shops. Directly behind the beach, where the skyscrapers loom, is the street whose walking area is called ‘The Walk’. Here you walk along dozens of terraces of restaurants while on the street next to you the expensive cars drive slowly to be seen.

The Dubai Mall

The Dubai Mall is the largest shopping center in the world. Scattered through the mall are fine information boards that tell you where you are and where your favorite store is. There is even an app to download with all information. In the mall you can use free internet. There are 1200 stores in the shopping center. You will find both cheap shops and expensive brand stores. You will also find a real waterfall and the largest aquarium in the world.

The Dubai fountains

Right next to the Burj Khalifa are the Dubai Fountains, again the largest fountain in the world. The times of the shows are as follows: every day at 1:00 pm and 1:30 pm and from 6:00 pm until 11:00 pm every half an hour, except on Friday afternoon. On Friday afternoon the show is at 13.30 and 14.00. The most impressive show in winter is the show from 6 PM. The sun is setting and then there is the blue hour. At this time the light is the most beautiful to take pictures

Burj Al Arab

The Burj al Arab is a luxurious hotel in Dubai in the United Arab Emirates that is part of the Jumeirah hotel group. The remarkable building  is being promoted as the only seven-star hotel in the world. It is located in the sea on an artificial island, 280 meters from the beach in the Persian Gulf. The building is connected to the mainland via a bridge. The building is 321 meters high and is built in the shape of a sail of a dhow (a type of Arabic ship), because boats play an important role in Dubai.

burj-al-arab-690768_640

Desert Safari

The best way to discover the desert is through a so-called desert safari. With four-wheel drive cars you can enter the desert, often preceded by the possibility to ride quad or ride on a camel. During the desert safari the driver rips across the desert dunes. This is a sensational experience that you will not soon forget.

Sailing is the perfect opportunity to sit back, relax, and enjoy the scenic landscape of Dubai. It takes your mind and body away from the busy streets, the hustle and bustle of urban living, and the hurried lifestyle of the city.

If you are looking to rent a yacht and go on a Dubai Marina yacht cruise, visit Dubai Marina yachts today.

Thrilling adventures in the UK you should try!

The UK is often described as a bit dull in comparison to other exotic destinations. However, when we planned our roadtrip in 2015 we wanted to do as many adventurous things as possible. We ended up traveling for a whole month across the UK and still had to skip many great activities. Here are some thrilling adventures in the United Kingdom that will give you chills.

The Three Peaks Challenge

Wales

For traveler for whom the sky is the limit: the Three Peaks Challenge is a national challenge in which you need to climb three mountains in 24 hours. These summits are Snowdon in Wales (1085m), Scafell Pike in England (978m) and Ben Nevis in Scotland (1344m). It is one of the most popular hiking challenges in the UK as it combines the highest peaks of the UK.

Coasteering

Coasteering

Jumping off cliffs, swimming in the ocean and scrambling alongside the rugged coastline. This sport is called coasteering and originated in Pembrokeshire, Wales. This was one of the most thrilling activities we had ever done. 

Wingwalking

Afbeeldingsresultaat voor wingwalking

Unfortunately we had to cancel our wingwalking experience as it was impossible for us to schedule. But travelers who are really fearless will have this ‘high’ on their list.  Wingwalking is one of life’s greatest aerial adventures as you will be tied up on the wings of a biplane. This activity can be done on various venues throughout the UK.

Hike the West Highland Way

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The West Highland Way is the ultimate hike in the UK as it crosses the Scottish Highlands. With impressive lochs and bens, you will be granted with great views. It runs from Milngavie outside of Glasgow towards Fort William at the base of the Ben Nevis. Oh, and real adventurers complete it in a kilt! 

Ghosthunting

Chillingham Castle

Do you believe in ghosts? It’s a question we asked ourselves a few years ago when we booked a ghosthunting vigil. You can participate vigils in locations throughout the UK. From haunted castles to abandoned asylums, the options are endless. And the result? Well, let’s say you will be pretty spooked after you’ve spent an evening with professional ghosthunters.

Paddle Loch Ness

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

With a length of over 30 kilometers Loch Ness is one of the longest lakes in Scotland. The size of loch Ness makes it a real challenge for paddlers who wish to cross it with a kayak or canoe. If Loch Ness isn’t enough, did you know it is connected with other lochs via the Caledonian Canal? The Great Glen Canoe Trail is a multi-day paddling adventure connecting Fort William in the west with Inverness in the east. Along the way you will cross Loch Oich, Loch Lochy and Loch Ness in a 100 km paddle journey.

Climb the O2 in London

O2 Arena 2

One of the most striking buildings in London is undoubtedly the O2. The white half dome on the banks of the Thames was known for a long time as the Millennium Dome and was built on the occasion of the millennium transition. Nowadays, a lot of events take place in the building, including concerts and exhibitions. But did you know that you can also climb the event complex? Climb the O2 is an activity where you climb the half dome with a climbing harness until you have a view of the London skyline.

 

Brief aan mijn landgenoten

Wat een heisa de laatste weken. De discussie omtrent de klimaatopwarming domineert het nieuws. Een discussie jawel. Het is vreemd om te moeten stellen dat er voor- en tegenstanders zijn wanneer het gaat om gezonde lucht, vervuiling in de oceanen en gewoon terug wat groen in onze leefomgeving.

Is onze maatschappij zo zuur geworden dat we onze kinderen geen toekomst meer gunnen? Dat we hun – al dan niet oprechte – bezorgdheid om de leefbaarheid van onze planeet en dus hun toekomst moeten afschilderen als ‘dom’?.

Ook hypocriet is een term die vaak te horen valt bij de tegenstanders als het gaat over de demonstranten. Een term waar ik niet ga over discussiëren. Maar is de boodschap fout als ze om de verkeerde redenen wordt verkondigd? Mijn inziens niet. Ik zal zoals zo vaak wordt gezegd de laatste weken beginnen met de spiegel voor mezelf te houden. Ik ben de eigenaar van een vervuilende wagen en heb de laatste jaren veel het vliegtuig genomen om onze mooie planeet te verkennen. Net die ontdekkingstocht heeft mijn ogen geopend dat we echt wel met de toekomst van onze moeder Aarde aan het spelen zijn. Ik heb het over gletsjers die verdwenen zijn, plastic in de oceaan tijdens het snorkelen, de ongezonde lucht in de wereldsteden en diersoorten die bedreigd worden omdat hun leefwereld is veranderd.

De grootste vraag bij dit alles is: is de mens hier de oorzaak van? Ik ben geen wetenschapper, dus ik geen conclusies trekken of de opwarming van onze aarde effectief door ons toedoen komt. Wat de vervuiling van de lucht en het vele plastic in de oceanen betreft vrees ik dat we geen excuses kunnen verzinnen. Je hoeft ook niet over veel redeneringsvermogen te  beschikken om te concluderen dat onze levensstijl van de laatste 50 à 60 jaar een serieuze impact kan hebben op onze planeet. Industrie heeft de plaats ingenomen van onze bossen. Met de consumptiemaatschappij als gevolg. Deze laatste is dan weer een gevolg van de toenemende wereldbevolking. Wist je dat we 200 jaar geleden met nog geen miljard mensen op deze planeet waren? In 1945 bedroeg dat aantal al 2,5 miljard en in 2011 zijn we ondertussen de kaap van de 7 miljard overschreden.

Je hoeft zelfs niet goed in rekenen te zijn om te zien dat dit een erg beangstigende evolutie is. Is het toeval dat klimaatopwarming gelijk oploopt met de evolutie van onze wereldbevolking? En nog erger: hoe zullen beide situaties er uitzien over amper 50 jaar?

Waarom klimaat WEL prioriteit moet worden!

Steeds meer mensen, steeds minder groen om onze CO2 uitstoot te compenseren. Wie gelooft dat dit geen effect op onze planeet heeft en zal hebben, neemt een groot risico met onze toekomst. Soms stel ik me de vraag of het echt ongeloof is die leeft of dat we in de fase van ontkenning zitten?

Let wel, de bestrijding van de klimaat en milieuproblemen moeten niet noodzakelijk gepaard gaan met extra belastingen. Een stad wordt niet minder vervuilend als je opeens betaalt om er te mogen rijden. Noch zullen er minder vliegtuigen opstijgen als je een taks heft op de vliegtickets. Wat we nodig hebben zijn echte oplossingen en vooral een verandering van instelling en mentaliteit.

Toegegeven, België is een klein land en is slechts een druppel op de hete plaat, maar loont het daarom niet om een signaal uit te sturen? Zweden telt amper de helft qua inwonersaantal en heeft een wereldreputatie als het om milieuvriendelijkheid gaat. En om even de bal terug te kaatsen: wat als de grote landen zoals China en India hetzelfde redeneren als de tegenstanders van de demonstraties. ‘Als zij al niet het goede voorbeeld geven!’

Daarnaast is het makkelijk om de schuld op landen als China te schuiven. Maar waar komt onze smartphone vandaan en wat staat er op het etiket van je kleren gedrukt? Jawel, made in …

De huidige betogingsacties lijken op doemdenkerij. Maar misschien is dat ook wel nodig? Europa was 500 jaar geleden een groot oerbos. Als we nu even binnen onze eigen landsgrenzen kijken, dan schiet daar op een paar boompjes na niets meer van over. Een trend die gewoon wordt verdergezet ten voordele van het kapitalisme. Is het dan niet normaal dat we ons zorgen maken?

Ik hoop net als iedereen dat we over 100 jaar kunnen zeggen dat we de hele klimaatproblematiek hebben overschat. Maar nu alles negeren kan ons erg zuur opbreken. De vraag is: is onze planeet die gok waard?

Als we kijken naar de gelukkigste landen ter wereld, dan prijkt daar bovenaan Noorwegen, Zweden en Finland. Niet toevallig landen waar je nog het meeste natuur terugvindt. Dus als we er onze planeet al niet mee redden, dan worden we er op zijn minst misschien iets gelukkiger door.