Gran Paradiso – Een eerste alpiene ervaring

Op de vraag welke de hoogste berg van Italië is, zul je vaak verschillende antwoorden te horen krijgen. De Monte Rosa, want de top die op 4634m ligt wordt gedeeld tussen Zwitserland en Italië. De Mont Blanc de Courmayeur, wiens top op Italiaanse grondgebied bevindt (maar waarvan de berg zelf eigenlijk in Frankrijk ligt). Maar in feite is er slechts één antwoord waarover alpinisten het eens zijn: de Gran Paradiso (4061m), de hoogste piek in het Gran Paradiso NP én de hoogste berg van Italië, die volledig in Italiaans grondgebied ligt.

Naar de Rifugio Vittorio Emanuele II

2735m – zondag 23 juni 2013

Er wordt ons de komende drie dagen goed weer beloofd en dus kunnen we met een gerust gemoed naar Italië trekken om onze acclimatisatieklim te starten. Het plan is om de Gran Paradiso te beklimmen, de nodige basisklimtechnieken die we nodig hebben op de Mont Blanc aan te leren, en ons goed te acclimatiseren om over drie dagen aan de Mont Blanc te kunnen beginnen. Met een busje verlaten we Chamonix via de twaalf kilometer lange Mont Blanc tunnel richting Gran Paradiso NP. Eens we uit de tunnel komen valt meteen op welke invloed een berg als de Mont Blanc kan hebben op het weer. Waar het in Chamonix miezerig regenachtig weer was, is het aan de andere kant van het bergmassief stralend zonnig weer. Nadat we Courmayeur gepasseerd zijn (het Italiaanse evenbeeld van Chamonix), rijden we een uur lang zigzaggend in de Aostavallei. Het warme weer in combinatie met de kapotte raampjes van het busje en de opeenvolging van haarspeldbochten bezorgen me een misselijk gevoel. Een gevoel alsof je een uur aan een stuk op rollercoasters hebt doorgebracht (al wil ik het niet steken op de rijstijl van onze Franse gids). Terwijl iedereen in het busje hoopt dat ze de komende dagen geen last krijgen van hoogteziekte, kan ik op dat moment enkel maar hopen dat ik geen reisziekte krijg. Helaas, zo’n tien minuten voor we aankomen aan het begin van onze berg wordt het misselijk gevoel te hevig. “Kunnen we even stoppen of zijn we er bijna?”, vraag ik terwijl ik niets liever wil dan nu gewoon kunnen uitstappen. “Ben je wagenziek?”, vraagt Christian, onze gids die aan het stuur zit. “We zijn er bijna.” Dat is niet het antwoord dat ik wou horen, dacht ik bij mezelf toen Christian liever toch in één stuk doorreed. “Ik zou liever toch nu eens uitstappen.”, zeg ik hem en hoopte dat hij nu doorhad dat dat de enige optie is.

P1010542

Na even kort een frisse neus te hebben genomen komen we uiteindelijk zonder veel problemen aan op de parking van het Gran Paradiso NP in Valsavaranche, waar we onze hike naar de Vittorio Emanuele II-hut beginnen. En meer dan een hike is het niet, want ons klimmateriaal komt er vandaag nog niet aan te pas. Met onze trekking poles bij de hand kronkelen we ons de vele hoogtemeters omhoog richting de eerste en enige hut waarin we zullen overnachten vooraleer we een summit bid plaatsen. Waar we een niet al te vermoeiende dag hadden verwacht van zo’n drie uur wandelen, blijkt het toch een pak zwaarder. Het warme weer met een stralende zon op ons gezicht zit daar voor een groot stuk tussen. Toch is het belangrijk om niet al te veel energie te verkwisten. Tenslotte vertrekken we morgenvroeg voor een vier tot vijf uur durende klim naar de top van de Gran Paradiso.

P1010574

Eens aangekomen bij de rifugio krijgen we de tijd om ons te settelen in onze vierpersoonskamertjes met telkens twee stapelbedden (waarvan het bovenste bed slechts op 50cm van het plafond ligt, de gevolgen ‘s morgens kan je raden). Daarna worden we buiten verwacht met al ons klimmateriaal bij ons om de basistechnieken van het klimmen aan te leren. Het aandoen en wandelen met crampons aan, leren in cordee wandelen, elkaar zekeren, het opbergen van ons materiaal in de rugzak zodat alles snel beschikbaar is… Het wordt al snel duidelijk dat de klim morgen helemaal iets anders wordt dan de Kilimanjaro die we vorig jaar nog bedwongen.

Naar de Madonna van de Gran Paradiso

4061m – maandag 24 juni 2013

Om 04.30 am staan we op (en botsen we met het hoofd tegen het plafond jawel), trekken we onze verschillende lagen kledij aan die ons tegen de kou moet beschermen. Wetende dat ik niet snel koud heb besloot ik een fleece trui in de rugzak te steken in plaats van hem al aan te trekken. Na een kort en nerveus ontbijt gingen we naar de inkom van de hut waar alle ice axes, trekking poles en schoenen gemeenschappelijk verzameld worden. Als ik mijn schoenen wil nemen waar ik ze had achtergelaten, blijken die echter verdwenen. ‘Ruben, heb jij mijn schoenen soms meegenomen?’. Hij schudt zijn hoofd. ‘Dit is mijn paar die ik vast heb.’, zegt hij terwijl hij de maat die op de hiel geschreven staat toont. Ik kijk of ze niet verplaatst zijn geweest maar al gauw blijken ze echt wel vermist. Iets wat je echt wel kunt missen als je met een strak tijdsschema aan een summit bid wilt beginnen. ”Shit, mijn klimschoenen zijn weg!” Nog nerveuzer dan voordien zoek ik nogmaals tussen de schoenenrekken. Bijna alle klimschoenen waren dezelfde van het merk La Sportiva, maar die met het nummer 11, mijn schoenmaat, waren nergens te bespeuren. Op aanraden van onze gids zoeken we dan maar naar een ander paar aangezien verondersteld wordt dat iemand gewoon het verkeerde paar heeft aangetrokken en al bezig is met zijn tocht naar de top. Vreemd genoeg, ondanks het grote assortiment aan klimschoenen, vind ik geen enkel paar in mijn maat. Te groot, te klein, en de tijd begint te dringen. Ook het idee om iemand anders zijn schoenen te ‘lenen’, heb ik geen goed gevoel bij. Uiteindelijk komt de receptionist met een oud paar die ze nog in stock hadden. Net iets te klein, maar ik besef dat er niet veel anders op zit dan me er maar in te wringen. Ik wil echt graag naar de top. Met al een vertraging voegen we ons bij de rest van de groep die klaar staat om te vertrekken, mét hun klimmateriaal aan… Gisteren werd nog beslist om niet alles van bij de hut aan te trekken, maar gewoon mee te nemen. Blijkbaar zijn onze gidsen van mening veranderd bij het zien van de bevroren sneeuw en mochten we nog vlug ons klimharnas, crampons en gaiters aantrekken. Ons team is inmiddels vertrokken en dus zaten we al met een echte achterstand. Onze Franse gids Christian blijft achter bij ons en na een hectische start zetten we de achtervolging in. Dachten we! Na tien meter roept Ruben: “Stop, ik wist het hé.” Zijn crampons hadden al blijven steken in de sneeuw en waren van zijn klimschoen gelost. “Putain, putain, merde! Ce n’est pas possible”, schreeuwt onze gids. Op de cursus spreekt hij voortdurend Engels, maar nu begin hij te vloeken in het Frans, dit kan niet goed zijn..

111_1167

Nadat onze gids Ruben zijn crampons heeft vastmaakt, kunnen we met een extra vertraging (die al snel was opgelopen tot 45 minuten) opnieuw verder. Zonder ook maar een keer halt te houden (we hadden ook niets anders verwacht) en met een stevig tempo halen we onze teamgenoten net op tijd in om ons met een touw vast te maken. Vanaf nu wordt het een stuk steiler en gaan we per vier verder. Na uren klimmen komt de top nog steeds niet in zicht. Of hij ligt gewoon uit het zicht, of de dikke bewolking zorgt er gewoon voor dat hij onzichtbaar is. Uiteindelijk komen we aan het laatste steile stuk: een stevige sneeuwhelling gevolgd door een stuk rotsformatie die naar de top leidt. Intussen begint het lichtjes te sneeuwen en blijft de zichtbaarheid beperkt. Eens we aan de rotsformatie aankomen laten we onze trekking poles en ice axe achter en mogen we beginnen aan wat rock scrambling: over rotsen klauteren met handen en voeten. En dat op 4000 meter hoogte terwijl de diepte met slechts één verkeerde stap verwijderd is. Iets waar iedere normale mens nu hoogtevrees van zou krijgen. De knop is echter al een tijdje omgedraaid waardoor we enkel nog aan de top denken. Voor het eerst zijn we dichtbij een echte bergtop in de Alpen! Toch moeten we geconcentreerd blijven. Onszelf goed zekeren met karabiners die aan de rotsen bevestigd zijn en ons garanderen dat een slippartij ons slechts een kleine val oplevert.

822244

Met een traag tempo klauteren we richting het Madonnabeeld dat zich op de top van de Gran Paradiso bevindt. Traag, omdat we vaak moeten wachten tot klimmers die terug afdalen langs de uiterst smalle richels ons hebben gepasseerd. Als het verslechterende weer het ons niet moeilijk maakt, om de top te halen, dan is het wel het drukke verkeer aan klimmers dat zich op de rotsformatie bevindt. Uiteindelijk na de bottleneck te hebben doorstaan komen we iets na elf uur als laatste team van de dag op de Gran Paradiso . “Raak het Madonnabeeld aan.”, zegt onze gids. Dat was dan ook het enige moment dat ik op de top heb beleefd. Geen tijd voor een summit foto. “We moeten snel naar beneden”, zegt Christian, terwijl hij me kort nadat ik voet heb gezet op de top als eerste terug laat afdalen. Op hetzelfde trage tempo klauteren we terug naar beneden. Net op tijd zijn we van de rotsformatie af die de sneeuw met de top scheidt af. Hevige rukwinden steken op en het begint steeds meer te sneeuwen. Al gauw wordt de zichtbaarheid nihil. Dat het echt menens is, wordt duidelijk als we Christian met een andere gids van ons team zien overleggen langs waar we zouden moeten afdalen. Onze eerste alpiene beklimming, en we zijn terechtgekomen in een whiteout…

granparadiso

Tijdens een afdaling is het normaal dat de gids achteraan het touw vasthangt, en aangezien ik aan het andere uiteinde vasthang is het aan mij om ondanks de pak sneeuw die intussen is gevallen toch nog ons pad te trachten volgen. De combinatie van de stevige wind met de sneeuwbui zorgt ervoor dat er al gauw een laag ijs aan mijn baard kleeft. Na enkele uren en vele hoogtemeters te hebben afgedaald, komen we uiteindelijk uit de sneeuwstorm. “Dat is de limiet waarin wordt geklommen.”, vertelt Christian ons. “Maar als je een dergelijke situatie tegenkomt op de Mont Blanc, dan zit je met een probleem. Maar nu ben je weer een ervaring rijker.” En zo zien we inderdaad onze eerste beklimming. Een klim waarin we een pak ervaring hebben opgedaan. Want voor het eerst hebben we een echte alpiene beklimming voltooid. We zijn intussen wat vertrouwder geraakt met ons materiaal (ook al had Ruben nog steeds moeite met zijn materiaal tijdens de afdaling). En we hebben aan den lijve kunnen ondervinden dat het weer in de bergen onvoorspelbaar is en ineens kan omslaan. Want ook al hadden ze een perfecte dag voorspeld om naar de top te klimmen, uiteindelijk kwamen we terecht in een sneeuwstorm. Alleen stellen we onszelf achteraf de vraag: Wat als we nog op de rotsformatie hadden gezeten toen de rukwinden begonnen? En als het weer zo onvoorspelbaar is, wat als dit gebeurt tijdens onze Mont Blanc beklimming? Al hebben we een gids met veel ervaring die ons leidt, om twee onervaren wannabe klimmers van de Mont Blanc beneden te krijgen in een situatie als vandaag, dan zit je toch wel in een heel gevaarlijke situatie.

“Dat is de limiet waarin wordt geklommen.”, vertelt Christian ons nadat we net doorheen een white out de Gran Paradiso hadden afgedaald.

Op de terugweg naar Chamonix is het niet nodig om ‘shotgun’ te roepen om vooraan te mogen zitten. Ik krijg spontaan de plek aangeboden (‘reisziek’ roepen tijdens de heenreis volstaat). Het biedt een panoramisch zicht op de Italiaanse Alpen. Niet alleen worden we omringd door de bergen, maar na een twintigtal minuutjes wordt ons busje omsingeld door een immense kudde koeien. Ook dit is typisch voor de Alpen. Het kabaal van talloze koeienbellen (en de acties van de koeien vooral) zorgen voor een hilarisch tafereel. “No, not with John’s van”, schreeuwt onze gids nog. Maar koeien luisteren niet of wat had je gedacht? Uiteindelijk kregen we nog een zicht op de hoogste top: de Mont Blanc. Maar ditmaal van de Italiaanse (moeilijkere) kant. Bij niemand komt het over de lippen, maar iedereen in ons busje denkt hetzelfde: ‘de Mont Blanc wordt een échte uitdaging.’

Interested in buying an ice axe? Check out this review about the best ice axes in 2018!

Advertisements

2 Comments on “Gran Paradiso – Een eerste alpiene ervaring

  1. Pingback: Mont Blanc – Naar het hoogste punt van West-Europa | An Adventurers Journal

  2. Pingback: Chamonix – het Mekka voor avonturiers | An Adventurers Journal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: